sañjāta-kopaḥ sphuritāruṇādharaḿ
sandaśya dadbhir dadhi-mantha-bhājanam
bhittvā mṛṣāśrur dṛṣad-aśmanā raho
jaghāsa haiyańgavam antaraḿ gataḥ
sañjāta-kopaḥ — de ese modo, con Kṛṣṇa muy enfadado; sphurita-aruṇa-adharam — lindos labios rojizos; sandaśya — hacer presa; dadbhiḥ — con Sus dientes; dadhi-mantha-bhājanam — la vasija en que se estaba batiendo el yogur; bhittvā — romper; mṛṣā-aśruḥ — con lágrimas falsas en los ojos; dṛṣat-aśmanā — con una piedra; rahaḥ — en un lugar solitario; jaghāsa — Se puso a comer; haiyaṅgavam — la mantequilla recién batida; antaram — dentro de la habitación; gataḥ — habiendo ido.
Es natural que un niño, al enfadarse, rompa a llorar con lágrimas falsas. Así lo hizo Krsna, quien, mordiéndose los rojizos labios con los dientes, rompió la vasija con una piedra, Se metió en una habitación, y Se puso a comer la mantequilla recién batida.