stotraḿ yatra taṭa-sthatāḿ prakaṭayac cittasya dhatte vyathāḿ

nindāpi pramadaḿ prayacchati parīhāsa-śriyaḿ bibhratī

doṣeṇa kṣayitāḿ guṇena gurutāḿ kenāpy anātanvatī

premṇaḥ svārasikasya kasyacid iyaḿ vikrīḍati prakriyā

stotram — alabanza; yatra — en la que; taṭa-sthatām — neutralidad; prakaṭayat — manifestar; cittasya — al corazón; dhatte — da; vyathām — reacción dolorosa; nindā — blasfemar; api — también; pramadam — placer; prayacchati — entrega; parīhāsa — de bromear; śriyam — la belleza; bibhratī — causar; doṣeṇa — por acusación; kṣayitām — la cualidad de disminuir; guṇena — con buenas cualidades; gurutām — la importancia; kena api — por ninguna; anātanvatī — no aumentar; premṇaḥ — de amor por Dios; svārasikasya — espontáneo; kasyacit — de algún; iyam — este; vikrīḍati — actúa dentro del corazón; prakriyā — el modo de actuar.


Texto

«“Cuando alguien escucha alabanzas de la persona amada, por fuera se mantiene indiferente, pero en el corazón siente dolor. Cuando escucha a su amado lanzándole acusaciones, las considera bromas y siente placer. Cuando le encuentra defectos, éstos no disminuyen su amor; tampoco las buenas cualidades del amado hacen aumentar su cariño espontáneo. El amor espontáneo, por lo tanto, continúa en toda circunstancia. Así es como actúa en el corazón el amor espontáneo por Dios.”

Significado

SIGNIFICADO: Este verso del Vidagdha-madhava (5.4) fue pronunciado por Paurnamasi, la abuela de Madhumaṅgala y madre de Sandipani Muni.