tasyaiva hetoḥ prayateta kovido
na labhyate yad bhramatām upary adhaḥ
tal labhyate duḥkha-vad anyataḥ sukhaḿ
kālena sarvatra gabhīra-raḿhasā
tasya eva — por esa; hetoḥ — razón; prayateta — debe esforzarse; kovidaḥ — el que es culto e inteligente; na — no; labhyate — se obtiene; yat — lo que; bhramatām — de quienes vagan; upari adhaḥ — hacia arriba y hacia abajo; tat — eso; labhyate — se obtiene; duḥkha-vat — exactamente como la infelicidad o la aflicción; anyataḥ — de otras razones (las acciones pasadas); sukham — felicidad; kālena — por el tiempo; sarvatra — en todas partes; gabhīra — insuperable; raṁhasā — teniendo fuerza.
SIGNIFICADO: Este verso fue hablado por Narada Muni en el Srimad-Bhagavatam (1.5.18). Narada Muni estaba hablando a Vyasadeva, quien, pese a haber redactado todas las Escrituras védicas, seguía triste. En relación con esto, Narada Muni aconsejó a Srila Vyasadeva que tratara de alcanzar el servicio devocional y nada más.