tasyaiva hetoḥ prayateta kovido

na labhyate yad bhramatām upary adhaḥ

tal labhyate duḥkha-vad anyataḥ sukhaḿ

kālena sarvatra gabhīra-raḿhasā

tasya eva — por esa; hetoḥ — razón; prayateta — debe esforzarse; kovidaḥ — el que es culto e inteligente; na — no; labhyate — se obtiene; yat — lo que; bhramatām — de quienes vagan; upari adhaḥ — hacia arriba y hacia abajo; tat — eso; labhyate — se obtiene; duḥkha-vat — exactamente como la infelicidad o la aflicción; anyataḥ — de otras razones (las acciones pasadas); sukham — felicidad; kālena — por el tiempo; sarvatra — en todas partes; gabhīra — insuperable; raṁhasā — teniendo fuerza.


Texto

“No se puede alcanzar la posición trascendental por vagar hacia arriba y hacia abajo desde Brahmaloka y Satyaloka hasta Patalaloka. La persona realmente inteligente y culta debe esforzarse por esa posición trascendental tan poco frecuente. Cualquier felicidad material que pueda hallarse en los catorce mundos se alcanza por la fuerza del tiempo, del mismo modo que, con el paso del tiempo, también se obtiene aflicción. Pero como la conciencia espiritual no se alcanza de ese modo, hay que esforzarse por obtenerla.”

Significado

SIGNIFICADO: Este verso fue hablado por Narada Muni en el Srimad-Bhagavatam (1.5.18). Narada Muni estaba hablando a Vyasadeva, quien, pese a haber redactado todas las Escrituras védicas, seguía triste. En relación con esto, Narada Muni aconsejó a Srila Vyasadeva que tratara de alcanzar el servicio devocional y nada más.