nirdhūtāmṛta-mādhurī-parimalaḥ kalyāṇi bimbādharo
vaktraḿ pańkaja-saurabhaḿ kuharita-ślāghā-bhidas te giraḥ
ańgaḿ candana-śītalaḿ tanur iyaḿ saundarya-sarvasva-bhāk
tvām āsādya mamedam indriya-kulaḿ rādhe muhur modate
nirdhūta — derrota; amṛta — de néctar; mādhurī — la dulzura; parimalaḥ — cuyo aroma; kalyāṇi — ¡oh, Tú, la sumamente auspiciosa!; bimba-adharaḥ — labios rojos; vaktram — rostro; paṅkaja-saurabham — que huele como una flor de loto; kuharita — de los dulces sonidos hechos por los cucos; ślāghā — el orgullo; bhidaḥ — el cual derrota; te — Tus; giraḥ — palabras; aṅgam — miembros; candana-śītalam — tan refrescantes como la pulpa de madera de sándalo; tanuḥ — cuerpo; iyam — esta; saundarya — de belleza; sarva-sva-bhāk — que manifiesta completamente; tvām — Tú; āsādya — saboreando; mama — Mi; idam — esto; indriya-kulam — todos los sentidos; rādhe — ¡oh, Śrīmatī Rādhārāṇī!; muhuḥ — una y otra vez; modate — se complacen.
SIGNIFICADO: Este verso, que recitó Sri Krsna a Radha, figura en el Lalita-madhava (9.9) de Srila Rupa Gosvami.