yat te sujāta-caraṇāmburuhaḿ staneṣu

bhītāḥ śanaiḥ priya dadhīmahi karkaśeṣu

tenāṭavīm aṭasi tad vyathate na kiḿ svit

kūrpādibhir bhramati dhīr bhavad-āyuṣāḿ naḥ

yat — lo que; te — Tus; sujÄta — muy finos; caraṇa-ambu-ruham — pies de loto; staneá¹£u — sobre los pechos; bhÄ«tÄḥ — teniendo miedo; Å›anaiḥ — con cuidado; priya — ¡oh querido!; dadhÄ«mahi — ponemos; karkaÅ›eá¹£u — áspero; tena — con ellos; aá¹­avÄ«m — el camino; aá¹­asi — Tú vagas; tat — ellos; vyathate — sufren dolor; na — no; kim svit — nos preguntamos; kÅ«rpa-Ädibhiḥ — por guijarros y demás; bhramati — se agita; dhīḥ — la mente; bhavat-Äyuá¹£Äm — de quienes Vuestra Señoría es la vida misma; naḥ — de nosotras.


Texto

«¡Oh, Tú a quien amamos con sumo cariño! Tus pies de loto son tan suaves que los colocamos con cuidado sobre nuestros pechos por miedo a que se hagan daño. El sustento de nuestra vida eres sólo Tú. Por esto, nos preocupa mucho que Tus tiernos pies puedan llegar a herirse con los guijarros cuando vagas por el sendero del bosque.»

Significado

SIGNIFICADO: Este verso, del Srimad-Bhagavatam (10.31.19), lo recitaron las gopis cuando Krsna las dejó en pleno rasa-lila.