aṭati yad bhavān ahni kānanaḿ

truṭir yugāyate tvām apaśyatām

kuṭila-kuntalaḿ śrī-mukhaḿ ca te

jaḍa udīkṣatāḿ pakṣma-kṛd dṛśām

aá¹­ati — vas; yat — cuando; bhavÄn — Vuestra Señoría; ahni — en el día; kÄnanam — al bosque; truá¹­iḥ — medio segundo; yugÄyate — parece un yuga; tvÄm — Tú; apaÅ›yatÄm — de aquellos que no ven; kuá¹­ila-kuntalam — adornado con rizos; Å›rÄ«-mukham — hermoso rostro; ca — y; te — Tu; jaá¸aḥ — estúpido; udÄ«ká¹£atÄm — mirando; paká¹£ma-ká¹›t — el creador de los párpados; dṛśÄm — de los ojos.


Texto

[Las gopis dijeron:] «¡Oh, Krsna! Cuando vas al bosque durante el día, y no vemos Tu dulce rostro rodeado de hermosos rizos, para nosotras, medio segundo dura tanto como toda una era. Y pensamos que el creador, que ha puesto párpados sobre los ojos que empleamos para verte, es sencillamente un tonto».

Significado

SIGNIFICADO: Este verso lo recitan las gopis en el Srimad-Bhagavatam (10.31.15).