кшае мана стгіра хайа, табе мане вічрайа,

баліте ха-іла бгводґама

піґалра вачана-смті, каріла бгва-маті,

тте каре артга-нірдграа

кшае — умить; мана — розум; стгіра хайа — заспокоюється; табе — тоді; мане — в розумі; вічрайа — міркує; баліте — казати; ха-іла — було; бгва- удґама — пробудження екстазу; піґалра — Пінґали; вачана-смті — згадку про слова; каріла — спонукав; бгва-маті — охоплений екстазом розум; тте — в тому; каре — робить; артга-нірдграа — з'ясування значення.


Текст

Раптом Шрі Чайтан'я Махапрабгу заспокоївся і замислився над Своїм станом. На пам'ять Йому зринули слова Пінґали, і в захваті, яким Його вони сповнили, Він став пояснювати значення вірша Пінґали.

Комментарий

ПОЯСНЕННЯ: Пінґала — це куртизанка, що сказала: «Надії на чудо породжують лише страждання. Повна безнадійність — це найбільше щастя». Згадавши ці слова, Шрі Чайтан'я Махапрабгу відчув захват. Iсторію Пінґали розповідає «Шрімад-Бгаґаватам», одинадцята пісня, восьма глава, вірші 22–44, а також «Махабгарата», Шанті-парва, глава 174.