अलब्धनाथः स सदा कुतश्चित्
संत्रस्तचित्तोऽरणमेषमाणः ।
देवं विरिञ्चं समगाद् विधात
स्त्राह्यात्मयोनेऽजिततेजसो माम् ॥५२॥

alabdha-nāthaḥ sa sadā kutaścit

santrasta-citto 'raṇam eṣamāṇaḥ

devaḿ viriñcaḿ samagād vidhātas

trāhy ātma-yone 'jita-tejaso mām

alabdha-nāthaḥ — sin obtener el refugio de un protector; saḥ — Durvāsā Muni; sadā — siempre; kutaścit — en algún lugar; santrasta-cittaḥ — con el corazón llenode miedo; araṇam — una persona que puede ofrecer refugio; eṣamāṇaḥ — buscar; devam — por último al principal de los semidioses; viriñcam — al Señor Brahmā; samagāt — acudió; vidhātaḥ — ¡oh, mi Señor!; trāhi — por favor, protege; ātma-yone — ¡oh, Señor Brahmā!; ajita-tejasaḥ — del fuego lanzado por Ajita, la Suprema Personalidad de Dios; mām — a mí.


Texto

Con el corazón lleno de miedo, Durvasa Muni fue de un lugar a otro en busca de refugio, pero, al ver que no lo hallaba, finalmente fue a ver al Señor Brahma y le dijo: «¡Oh, mi señor!, ¡oh, Señor Brahma!, por favor, protégeme del ardiente cakra Sudarsana enviado por la Suprema Personalidad de Dios».

Significado