तस्य सत्यधृतिः पुत्रो धनुर्वेदविशारदः ।
शरद्वांस्तत्सुतो यस्मादुर्वशीदर्शनात् किल ।
शरस्तम्बेऽपतद् रेतो मिथुनं तदभूच्छुभम् ॥३५॥

tasya satyadhṛtiḥ putro

dhanur-veda-viśāradaḥ

śaradvāḿs tat-suto yasmād

urvaśī-darśanāt kila

śara-stambe 'patad reto

mithunaḿ tad abhūc chubham

tasya — de él (de Śatānanda); satyadhṛtiḥ — Satyadhṛti; putraḥ — un hijo; dhanuḥ-veda-viśāradaḥ — muy experto en el arte de disparar el arco; śaradvān — Śaradvān; tat-sutaḥ — el hijo de Satyadhṛti; yasmāt — de quien; urvaśī-darśanāt — con sólo ver a la celestial Urvaśī; kila — en verdad; śara-stambe — sobre una mata de hierba śara; apatat — cayó; retaḥ — semen; mithunam — un niño y una niña; tat abhūt — nacieron; śubham — plenamente auspiciosos.


Texto

El hijo de Satananda fue Satyadhrti, un experto arquero, y el hijo de Satyadhrti fue Saradvan. Al encontrarse con Urvasi, Saradvan emitió semen; de ese semen, que cayó en una mata de hierba sara, nacieron dos bebés completamente auspiciosos, un niño y una niña.

Significado