तं भेजेऽलम्बुषा देवी भजनीयगुणालयम् ।
वराप्सरा यतः पुत्राः कन्या चेलविलाभवत् ॥३१॥

taḿ bheje 'lambuṣā devī

bhajanīya-guṇālayam

varāpsarā yataḥ putrāḥ

kanyā celavilābhavat

tam — a él (a Tṛṇabindu); bheje — aceptó por esposo; alambuṣā — la muchacha Alambuṣā; devī — diosa; bhajanīya — digna de aceptar; guṇa-ālayam — receptáculo de todas las buenas cualidades; vara-apsarāḥ — la mejor de las apsarās; yataḥ — de quien (de Tṛṇabindu); putrāḥ — algunos hijos; kanyā — una hija; ca — y; ilavilā — llamada Ilavilā; abhavat — nació.


Texto

Una muchacha de muy buenas cualidades, Alambusa, la mejor de las apsaras, aceptó por esposo a Trnabindu, que no era inferior a ella en buenas cualidades. Alambusa fue madre de algunos hijos y una hija, que se llamó Ilavila.

Significado