स एकदा महाराज विचरन् मृगयां वने ।
वृतः कतिपयामात्यैरश्वमारुह्य सैन्धवम् ॥२३॥
प्रगृह्य रुचिरं चापं शरांश्च परमाद्भुतान् ।
दंशितोऽनुमृगं वीरो जगाम दिशमुत्तराम् ॥२४॥

sa ekadā mahārāja

vicaran mṛgayāḿ vane

vṛtaḥ katipayāmātyair

aśvam āruhya saindhavam

pragṛhya ruciraḿ cāpaḿ

śarāḿś ca paramādbhutān

daḿśito 'numṛgaḿ vīro

jagāma diśam uttarām

saḥ — Sudyumna; ekadā — en cierta ocasión; mahārāja — ¡oh, rey Parīkṣit!; vicaran — de expedición; mṛgayām — para cazar; vane — en el bosque; vṛtaḥ — acompañado; katipaya — unos pocos; amātyaiḥ — por ministros o acompañantes; aśvam — sobre un caballo; āruhya — cabalgando; saindhavam — nacido en Sindhupradeśa; pragṛhya — sosteniendo en la mano; ruciram — hermoso; cāpam — arco; śarān ca — y flechas; parama-adbhutān — extraordinarios, maravillosos; daṁśitaḥ — con una armadura; anumṛgam — tras los animales; vīraḥ — el héroe; jagāma — fue hacia; diśam uttarām — el Norte.


Texto

¡Oh, rey Pariksit!, en cierta ocasión, aquel héroe, Sudyumna, fue a cazar al bosque montado en un caballo traído de Sindhupradesa. Con él iban sus ministros y otros acompañantes. Vestido con una armadura y adornado con arcos y flechas, estaba muy hermoso. Persiguiendo y matando animales, Sudyumna llegó a la parte norte del bosque.

Significado