आग्नीध्रो राजातृप्तः कामानामप्सरसमेवानुदिनमधिमन्यमानस्तस्याः
सलोकतां श्रुतिभिरवारुन्ध यत्र पितरो मादयन्ते ॥२२॥

āgnīdhro rājātṛptaḥ kāmānām apsarasam evānudinam adhi-manyamānas tasyāḥ salokatāḿ śrutibhir avārundha yatra pitaro mādayante

āgnīdhraḥ — Āgnīdhra; rājā — el rey; atṛptaḥ — insatisfecho; kāmānām — con la complacencia de los sentidos; apsarasam — la mujer celestial (Pūrvacitti); eva — ciertamente; anudinam — un día trás otro; adhi — excesivamente; manyamānaḥ — pensar en; tasyāḥ — en ella; sa-lokatām — elevación al mismo planeta; śrutibhiḥ — por los Vedas; avārundha — obtuvo; yatra — donde; pitaraḥ — los antepasados; mādayante — disfrutan.


Texto

Tras la partida de Purvacitti, el rey Āgnidhra, como no podía satisfacer en absoluto sus deseos de disfrute, siempre pensaba en ella. Por esa razón, y de conformidad con lo establecido en las Escrituras védicas, el rey, cuando murió, se elevó al planeta en que vivía su celestial esposa. Ese planeta, que recibe el nombre de Pitrloka, es el lugar en que viven los pitas, los antepasados, rodeados de placer.

Significado

Cuando se piensa siempre en algo, el cuerpo que se obtiene después de morir está en relación con ese pensamiento. Maharaja Āgnidhra estaba pensando siempre en Pitrloka, el lugar al que había regresado su esposa. En consecuencia, él alcanzó ese mismo planeta después de morir, probablemente para vivir con ella de nuevo. La Bhagavad-gita también dice:

yam yam vapi smaran bhavam
tyajaty ante kalevaram
tam tam evaiti kaunteya
sada tad-bhava-bhavitah

«El estado de existencia que se recuerda al abandonar el cuerpo, ¡oh, hijo de Kunti!, es el estado que, indefectiblemente, se va a alcanzar» (Bg. 8.6). La conclusión que, naturalmente, podemos establecer, es que si pensamos siempre en Krsna o nos volvemos completamente conscientes de Krsna, podremos elevarnos al planeta de Goloka Vrndavana, donde vive eternamente Krsna.