श्यामावदातं विरजं प्रशान्तारुणलोचनम् ।
दोर्भिश्चतुर्भिर्विदितं पीतकौशाम्बरेण च ॥७॥

śyāmāvadātaḿ virajaḿ

praśāntāruṇa-locanam

dorbhiś caturbhir viditaḿ

pīta-kauśāmbareṇa ca

Å›yÄma-avadÄtam — hermoso de color negro; virajam — formado de bondad pura; praÅ›Änta — apacibles; aruṇa — rojizos; locanam — ojos; dorbhiḥ — por los brazos; caturbhiḥ — cuatro; viditam — siendo reconocido; pÄ«ta — amarillo; kauÅ›a — sedoso; ambareṇa — con ropa; ca — y.


Texto

El cuerpo del Señor es negruzco, pero es eterno, lleno de bienaventuranza y conocimiento, y muy, muy hermoso. Sus ojos se encuentran siempre apacibles, y son rojizos como el Sol naciente de la mañana. Pude reconocer de inmediato que era la Suprema Personalidad de Dios por Sus cuatro brazos, por las diferentes representaciones simbólicas, y por la ropa amarilla de seda.

Significado