ज्ञानं परं स्वात्मरहःप्रकाशं
प्रोवाच कस्मै भगवान्समग्रम् ।
अपि क्षमं नो ग्रहणाय भर्त
र्वदाञ्जसा यद्वृजिनं तरेम ॥१८॥

jñānaḿ paraḿ svātma-rahaḥ-prakāśaḿ

provāca kasmai bhagavān samagram

api kṣamaḿ no grahaṇāya bhartar

vadāñjasā yad vṛjinaḿ tarema

jñānam — conocimiento; param — supremo; sva-ātma — el propio ser; rahaḥ — misterio; prakāśam — iluminador; provāca — dijo; kasmai — a Ka (Brahmājī); bhagavān — la Personalidad de Dios; samagram — en total; api — si es así; kṣamam — capaz; naḥ — a mí; grahaṇāya — aceptable; bhartaḥ — ¡oh, mi Señor!; vada — di; añjasā — en detalle; yat — aquello que; vṛjinam — miserias; tarema — puede pasar por encima.


Texto

Mi Señor, si nos consideras competentes para recibirlo, ten la bondad de explicarnos ese conocimiento trascendental que proporciona iluminación acerca de Ti, y que Tú explicaste anteriormente a Brahmaji.

Significado

Un devoto puro como Uddhava no tiene ninguna aflicción material, debido a que se ocupa constantemente en el amoroso servicio trascendental del Señor. El devoto se siente afligido si no tiene la compañía del Señor. El recuerdo constante de las actividades del Señor mantiene la vida del devoto, y, por consiguiente, Uddhava pidió al Señor que tuviera la bondad de iluminarlo con el conocimiento del Srimad-Bhagavatam, tal como fue instruido anteriormente a Brahmaji.