śrī-sūta uvāca

itthaḿ dvijā yādavadeva-dattaḥ

śrutvā sva-rātuś caritaḿ vicitram

papraccha bhūyo 'pi tad eva puṇyaḿ

vaiyāsakiḿ yan nigṛhīta-cetāḥ

śrī-sūtaḥ uvāca — Śrī Sūta Gosvāmī habló a los sabios reunidos en Naimiṣāraṇya; ittham — de ese modo; dvijāḥ — ¡oh, brāhmaṇas eruditos!; yādava-deva-dattaḥ — Mahārāja Parīkṣit (o Mahārāja Yudhiṣṭhira), que fue protegido por Yādavadeva, Kṛṣṇa; śrutvā — al escuchar; sva-rātuḥ — de Kṛṣṇa, que fue su salvador en el vientrede su madre, Uttarā; caritam — las actividades; vicitram — maravillosas; papraccha — preguntó; bhūyaḥ api — una vez más; tat eva — esas actividades; puṇyam — que están siempre llenas de actividades piadosas (śṛṇvatāṁ sva-kathāḥ kṛṣṇaḥ puṇya-śravaṇa-kīrtanaḥ: escuchar acerca de Kṛṣṇa siempre es acto piadoso); vaiyāsakim — a Śukadeva Gosvāmī; yat — puesto que; nigṛhīta-cetāḥ — Parīkṣit Mahārāja ya se había vuelto estable en escuchar acerca de Kṛṣṇa.


Texto

Sri Suta Gosvami dijo: ¡Oh, sabios eruditos!, los pasatiempos infantiles de Sri Krsna son maravillosos. Maharaja Pariksit, tras escuchar acerca de esos pasatiempos de Krsna, el que le había salvado en el vientre de su madre, volvió a preguntar a Sukadeva Gosvami, con una mente estable, deseoso de escuchar acerca de esas piadosas actividades.

Significado