vṛddhān bālān striyo rājan

sarvopakaraṇāni ca

anaḥsv āropya gopālā

yattā ātta-śarāsanāḥ

godhanāni puraskṛtya

śṛńgāṇy āpūrya sarvataḥ

tūrya-ghoṣeṇa mahatā

yayuḥ saha-purohitāḥ

vṛddhān — primero todos los ancianos; bālān — los niños; striyaḥ — las mujeres; rājan — ¡oh, rey Parīkṣit!; sarva-upakaraṇāni ca — después todo tipo de útiles y todas sus pertenencias; anaḥsu — en los carros de bueyes; āropya — cargar; gopālāḥ — todos los pastores de vacas; yattāḥ — con mucho cuidado; ātta-śara-asanāḥ — perfectamente armados de arcos y flechas; go-dhanāni — todas las vacas; puraskṛtya — llevar delante; śṛṅgāṇi — cornetas o cuernos; āpūrya — hacer sonar; sarvataḥ — por todas partes; tūrya-ghoṣeṇa — con el resonar de los cuernos; mahatā — fuerte; yayuḥ — partieron; saha-purohitāḥ — con los sacerdotes.


Texto

Cuando todos los ancianos, mujeres y niños, con todo el mobiliario doméstico, estuvieron en los carros de bueyes, y una vez que las vacas estuvieron frente a los carros, los pastores de vacas tuvieron la precaución de empuñar sus arcos y flechas y de hacer sonar sus cuernos. ¡Oh, rey Pariksit!, de esa forma, acompañados del sonido de los cuernos, los pastores de vacas, con sus sacerdotes, comenzaron el viaje.

Significado

En relación con esto, debemos señalar que los habitantes de Gokula, pese a ser en su mayoría pastores de vacas y agricultores, sabían cómo defenderse del peligro y cómo proteger a las mujeres, los ancianos, las vacas y los niños, así como a los purohitas brahmínicos.