तत्राहामर्षितो भीमस्तस्य श्रेयान्वधः स्मृतः ।
न भर्तुर्नात्मनश्चार्थे योऽहन्सुप्तान्शिशून्वृथा ॥५१॥

tatrāhāmarṣito bhīmas

tasya śreyān vadhaḥ smṛtaḥ

na bhartur nātmanaś cārthe

yo 'han suptān śiśūn vṛthā

tatra — después de eso; Äha — dijo; amará¹£itaḥ — iracundo; bhÄ«maḥ — BhÄ«ma; tasya — su; Å›reyÄn — bien máximo; vadhaḥ — matando; smá¹›taḥ — registrado; na — no; bhartuḥ — del amo; na — no; Ätmanaḥ — de su propio ser; ca — y; arthe — por el bien de; yaḥ — aquel que; ahan — mató; suptÄn — durmiendo; Å›iśūn — niños; vá¹›thÄ â€” sin ningún fin.


Texto

Bhima, sin embargo, no estuvo de acuerdo con ellos, y recomendó matar a ese criminal, el cual, iracundo y sin ningún fin ni provecho alguno para él ni para su amo, había asesinado a unos niños que dormían.

Significado