taḿ matvātmajam avyaktaḿ
martya-lińgam adhokṣajam
gopikolūkhale dāmnā
babandha prākṛtaḿ yathā
tam — a Él (a Kṛṣṇa); matvā — considerando; ātmajam — propio hijo; avyaktam — no manifiesto; martya-liṅgam — manifestado como si fuese mortal; adhokṣajam — más allá de la percepción de los sentidos; gopikā — madre Yaśodā; ulūkhale — al mortero; dāmnā — con cuerda; babandha — ató; prākṛtam — a un niño corriente; yathā — como.
SIGNIFICADO: Este verso del Srimad-Bhagavatam (10.9.14) se refiere al hecho de que el Señor Krsna Se mostraba como un niño corriente ante madre Yasoda. Él hacía el papel de un niño travieso que robaba mantequilla y rompía los cántaros en que la guardaban. Madre Yasoda, molesta, quiso atarle a un mortero de moler especias. En otras palabras, consideraba a la Suprema Personalidad de Dios un niño corriente.