taḿ matvātmajam avyaktaḿ

martya-lińgam adhokṣajam

gopikolūkhale dāmnā

babandha prākṛtaḿ yathā

tam — a Él (a Kṛṣṇa); matvā — considerando; ātmajam — propio hijo; avyaktam — no manifiesto; martya-liṅgam — manifestado como si fuese mortal; adhokṣajam — más allá de la percepción de los sentidos; gopikā — madre Yaśodā; ulūkhale — al mortero; dāmnā — con cuerda; babandha — ató; prākṛtam — a un niño corriente; yathā — como.


Texto

«“Krsna, aunque está más allá de la percepción de los sentidos y no está manifiesto ante los seres humanos, adopta la apariencia de un ser humano con un cuerpo material. Así pues, madre Yasoda pensaba que Él era su hijo, y ató al Señor Krsna con una cuerda a un mortero de madera, como si fuese un niño corriente.”

Significado

SIGNIFICADO: Este verso del Srimad-Bhagavatam (10.9.14) se refiere al hecho de que el Señor Krsna Se mostraba como un niño corriente ante madre Yasoda. Él hacía el papel de un niño travieso que robaba mantequilla y rompía los cántaros en que la guardaban. Madre Yasoda, molesta, quiso atarle a un mortero de moler especias. En otras palabras, consideraba a la Suprema Personalidad de Dios un niño corriente.