yat te sujāta-caraṇāmburuhaḿ staneṣu
bhītāḥ śanaiḥ priya dadhīmahi karkaśeṣu
tenāṭavīm aṭasi tad vyathate na kiḿ svit
kūrpādibhir bhramati dhīr bhavad-āyuṣāḿ naḥ
yat — que; te — Tuyos; sujÄta — muy suaves; caraṇa-ambu-ruham — pies de loto; staneá¹£u — en los senos; bhÄ«tÄḥ — temerosas; Å›anaiḥ — con cuidado; priya — «¡oh, querido!; dadhÄ«mahi — ponemos; karkaÅ›eá¹£u — ásperos; tena — con ellos; aá¹avÄ«m — el sendero; aá¹asi — Tú paseas; tat — ellos; vyathate — están afligidos; na — no; kim svit — nos preguntamos; kÅ«rpa-Ädibhiḥ — con guijarros, etc; bhramati — se agita; dhīḥ — la mente; bhavat-Äyuá¹£Äm — de aquellas para quienes Tu SeñorÃa es la vida misma; naḥ — de nosotras.
SIGNIFICADO: Éste es un verso del Srimad-Bhagavatam (10.31.19). Fue hablado por las gopis cuando Krsna las abandonó en medio del rasa-lila.