yat te sujāta-caraṇāmburuhaḿ staneṣu

bhītāḥ śanaiḥ priya dadhīmahi karkaśeṣu

tenāṭavīm aṭasi tad vyathate na kiḿ svit

kūrpādibhir bhramati dhīr bhavad-āyuṣāḿ naḥ

yat — que; te — Tuyos; sujÄta — muy suaves; caraṇa-ambu-ruham — pies de loto; staneá¹£u — en los senos; bhÄ«tÄḥ — temerosas; Å›anaiḥ — con cuidado; priya — «¡oh, querido!; dadhÄ«mahi — ponemos; karkaÅ›eá¹£u — ásperos; tena — con ellos; aá¹­avÄ«m — el sendero; aá¹­asi — Tú paseas; tat — ellos; vyathate — están afligidos; na — no; kim svit — nos preguntamos; kÅ«rpa-Ädibhiḥ — con guijarros, etc; bhramati — se agita; dhīḥ — la mente; bhavat-Äyuá¹£Äm — de aquellas para quienes Tu Señoría es la vida misma; naḥ — de nosotras.


Texto

«“¡Oh, amado nuestro!, Tus pies de loto son tan suaves que nosotras los ponemos con cuidado sobre nuestros senos, por temor a que se hagan daño. Tú eres el único sustento de nuestras vidas. Por eso, nuestra mente se llena de ansiedad cuando pensamos que Tus suaves pies pueden herirse con los guijarros mientras paseas por los senderos del bosque.â€Â»

Significado

SIGNIFICADO: Éste es un verso del Srimad-Bhagavatam (10.31.19). Fue hablado por las gopis cuando Krsna las abandonó en medio del rasa-lila.