sakheti matvā prasabhaḿ yad uktaḿ
he kṛṣṇa he yādava he sakheti
ajānatā mahimānaḿ tavedaḿ
mayā pramādāt praṇayena vāpi
yac cāvahāsārtham asat-kṛto 'si
vihāra-śayyāsana-bhojaneṣu
eko 'tha vāpy acyuta tat-samakṣaḿ
tat kṣāmaye tvām aham aprameyam
sakhÄ â€” amigo; iti — asà pues; matvÄ â€” pensando; prasabham — presuntuosamente; yat — todo lo; uktam — dicho; he kṛṣṇa — ¡oh, Kṛṣṇa!; he yÄdava — ¡oh, YÄdava!; he sakhe — ¡oh, mi querido amigo!; iti — asà pues; ajÄnatÄ â€” sin saber; mahimÄnam — glorias; tava — Tuyas; idam — esto; mayÄ â€” por mÃ; pramÄdÄt — por necedad; praṇayena — por amor; vÄ api — o; yat — todo lo que; ca — también; avahÄsa-artham — en broma; asat-ká¹›taḥ — faltado el respeto; asi — se Te ha hecho; vihÄra — al descansar; Å›ayyÄ â€” al acostarse; Äsana — al sentarse; bhojaneá¹£u — o al comer juntos; ekaḥ — solo; atha vÄ â€” o; api — también; acyuta — ¡oh, Tú, el infalible!; tat-samaká¹£am — entre compañeros; tat — todos esos; ká¹£Ämaye — pido perdón; tvÄm — a Ti; aham — yo; aprameyam — inconmensurable.
Aunque Krsna está manifestado ante Arjuna en Su forma universal, Arjuna recuerda su relación amistosa con Krsna, y debido a ello le pide que lo perdone por todos los tratos informales que surgen de la amistad. Él está admitiendo que anteriormente no sabÃa que Krsna podÃa adoptar esa forma universal, aunque Krsna se lo habÃa explicado como amigo Ãntimo de él. Arjuna no sabÃa cuántas veces podÃa haber irrespetado a Krsna al llamarlo “¡oh, amigo mÃo!â€, “¡oh, Krsna!â€, “¡oh, Yadava!â€, etc., sin reconocer Su opulencia. Pero Krsna es tan bueno y misericordioso, que a pesar de esa opulencia actuó con Arjuna como un amigo. Asà es la reciprocidad amorosa y trascendental que hay entre el devoto y el Señor. La relación que hay entre la entidad viviente y Krsna está fija eternamente; esa relación no se puede olvidar, tal como lo podemos ver en el comportamiento de Arjuna. Aunque Arjuna ha visto la opulencia que hay en la forma universal, no puede olvidar la relación amistosa que tiene con Krsna.