वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः
प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च ।
नमो नमस्तेऽस्तु सहस्रकृत्वः
पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥३९॥

vāyur yamo 'gnir varuṇaḥ śaśāńkaḥ

prajāpatis tvaḿ prapitāmahaś ca

namo namas te 'stu sahasra-kṛtvaḥ

punaś ca bhūyo 'pi namo namas te

vāyuḥ — aire; yamaḥ — el controlador; agniḥ — fuego; varuṇaḥ — agua; śaśa-aṅkaḥ — la Luna; prajāpatiḥ — Brahmā; tvam — Tú; prapitāmahaḥ — el bisabuelo; ca — también; namaḥ — mis respetos; namaḥ — mis respetos de nuevo; te — a Ti; astu — que haya; sahasra-kṛtvaḥ — mil veces; punaḥ ca — y otra vez; bhūyaḥ — otra vez; api — también; namaḥ — ofreciendo mis respetos; namaḥ te — ofreciéndote mis respetos.


Texto

¡Tú eres el aire y Tú eres el controlador supremo! ¡Tú eres el fuego, Tú eres el agua y Tú eres la Luna! Tú eres Brahma, la primera criatura viviente, y Tú eres el bisabuelo. Por lo tanto, ¡te ofrezco mis respetuosas reverencias mil veces, y otra vez, y aún otra vez más!

Significado

Al Señor se lo nombra aquí como el aire, porque el aire es la representación más importante de todos los semidioses, ya que es omnipresente. Arjuna también se dirige a Krsna como el bisabuelo, porque Él es el padre de Brahma, la primera criatura viviente del universo.