संजय उवाच
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य
कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ।
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं
सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥३५॥

sañjaya uvāca

etac chrutvā vacanaḿ keśavasya

kṛtāñjalir vepamānaḥ kirītī

namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaḿ

sa-gadgadaḿ bhīta-bhītaḥ praṇamya

sañjayaḥ uvāca — Sañjaya dijo; etat — así; śrutvā — oyendo; vacanam — la palabra; keśavasya — de Kṛṣṇa; kṛta-añjaliḥ — con las manos juntas; vepamānaḥ — temblando; kirītī — Arjuna; namaskṛtvā — ofreciendo reverencias; bhūyaḥ — otra vez; eva — también; āha — dijo; kṛṣṇam — a Kṛṣṇa; sa-gadgadam — con una voz quebrada; bhīta-bhītaḥ — asustado; praṇamya — ofreciendo reverencias.


Texto

Sañjaya le dijo a Dhrtarastra: ¡Oh, Rey!, después de oír esas palabras de labios de la Suprema Personalidad de Dios, el tembloroso Arjuna le ofreció reverencias una y otra vez con las manos juntas, y, temerosamente y con una voz quebrada, le habló al Señor Krsna de la siguiente manera.

Significado

Tal como ya lo hemos explicado, debido a la situación creada por la forma universal de la Suprema Personalidad de Dios, Arjuna se pasmó de asombro; así pues, él comenzó a ofrecerle a Krsna sus respetuosas reverencias una y otra vez, y con la voz quebrada comenzó a orar, no como un amigo, sino como un devoto lleno de asombro.