sañjaya uvāca
etac chrutvā vacanaḿ keśavasya
kṛtāñjalir vepamānaḥ kirītī
namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaḿ
sa-gadgadaḿ bhīta-bhītaḥ praṇamya
sañjayaḥ uvāca — Sañjaya dijo; etat — así; śrutvā — oyendo; vacanam — la palabra; keśavasya — de Kṛṣṇa; kṛta-añjaliḥ — con las manos juntas; vepamānaḥ — temblando; kirītī — Arjuna; namaskṛtvā — ofreciendo reverencias; bhūyaḥ — otra vez; eva — también; āha — dijo; kṛṣṇam — a Kṛṣṇa; sa-gadgadam — con una voz quebrada; bhīta-bhītaḥ — asustado; praṇamya — ofreciendo reverencias.
Tal como ya lo hemos explicado, debido a la situación creada por la forma universal de la Suprema Personalidad de Dios, Arjuna se pasmó de asombro; así pues, él comenzó a ofrecerle a Krsna sus respetuosas reverencias una y otra vez, y con la voz quebrada comenzó a orar, no como un amigo, sino como un devoto lleno de asombro.