शकुनिं शम्बरं धृष्टिं भूतसन्तापनं वृकम् ।
कालनाभं महानाभं हरिश्मश्रुमथोत्कचम् ॥१८॥
तन्मातरं रुषाभानुं दितिं च जननीं गिरा ।
श्लक्ष्णया देशकालज्ञ इदमाह जनेश्वर ॥१९॥

акуни амбара дхши
бхӯтасантпана вкам
кланбха махнбха
харимарум атхоткачамтан-мтара рушбхну
дити ча джананӣ гир
лакшай деа-кла-джа
идам ха джаневара

акуним — Шакуни; амбарам — Шамбара; дхшим — Дхришти; бхӯтасантпанам — Бхутасантапана; вкам — Врика; кланбхам — Каланабха; махнбхам — Маханабха; харимарум — Харишмашру; атха — а также; уткачам — Уткача; тат-мтарам — их мать; рушбхнум — Рушабхану; дитим — Дити; ча — и; джананӣм — мать; гир — речью; лакшай — ласковой; деа-кла- джа — тот, который хорошо знает, как действовать в соответствии со временем и обстоятельствами; идам — это; ха — сказал; джана-ӣвара — о царь.


Текст

О царь, Хираньякашипу был страшно разгневан, но, оставаясь великим политиком, он прекрасно знал, как действовать с учетом времени и обстоятельств. Приятными речами он начал успокаивать своих племянников — Шакуни, Шамбару, Дхришти, Бхутасантапану, Врику, Каланабху, Маханабху, Харишмашру и Уткачу. Хираньякашипу утешил также их мать, Рушабхану, доводившуюся ему невесткой, и свою родную мать, Дити. Он обратился ко всем с такими словами.

Комментарий