dṛṣṭvā ta uttamaḥ-ślokaḿ
prīty-utphulānanāśayāḥ
kair dhṛtāñjalibhir nemuḥ
śruta-pūrvāḿs tathā munīn
dṛṣṭvā — seeing; te — they; uttamaḥ-ślokam — Lord Kṛṣṇa, who is praised in sublime poetry; prīti — with love; utphulla — broadly blossoming; ānana — their faces; āśayāḥ — and hearts; kaiḥ — on their heads; dhṛta — held; añjalibhiḥ — with joined palms; nemuḥ — they bowed down; śruta — heard of; pūrvān — before; tathā — also; munīn — to the sages.