unnīya vaktram uru-kuntala-kuṇḍala-tviḍ-

gaṇḍa-sthalaḿ śiśira-hāsa-kaṭākṣa-mokṣaiḥ

rājño nirīkṣya paritaḥ śanakair murārer

aḿse 'nurakta-hṛdayā nidadhe sva-mālām

unnīya — lifting; vaktram — my face; uru — abundant; kuntala — with locks of hair; kuṇḍala — of earrings; tviṭ — and with the effulgence; gaṇḍa-sthalam — whose cheeks; śiśira — cooling; hāsa — with a smile; kaṭa-akṣa — of sidelong glances; mokṣaiḥ — and with the casting; rājñaḥ — the kings; nirīkṣya — looking at; paritaḥ — all around; śanakaiḥ — slowly; murāreḥ — of Kṛṣṇa; aḿse — upon the shoulder; anurakta — attracted; hṛdayā — whose heart; nidadhe — I placed; sva — my; mālām — necklace.


Текст

Я подняла лицо, обрамленное густыми локонами и сияющее светом серег, отражавшимся на моих щеках. Улыбаясь нежной, освежающей улыбкой, я огляделась. Затем, посмотрев на всех остальных царей, я медленно надела ожерелье на шею Мурари, пленившего мое сердце.

Комментарий