siñcāṅga nas tvad-adharāmṛta-pūrakeṇa
hāsāvaloka-kala-gīta-ja-hṛc-chayāgnim
no ced vayaṁ viraha-jāgny-upayukta-dehā
dhyānena yāma padayoḥ padavīṁ sakhe te
siñca - just sprinkle water;aṅga - O my dear Kṛṣṇa;naḥ - our;tvat - Your;adhara - of the lips;amṛta - of nectar;pūrakeṇa - by the stream;hāsa - smile;avaloka - glancing;kala - melodious;gīta - speaking;ja - produced by;hṛt - in the heart;śaya - resting;agnim - upon the fire;na u cet - if not;vayam - we;viraha - from separation;ja - produced;agni - by the fire;upayukta - consumed;dehāḥ - whose bodies;dhyānena - by meditation;yāma - shall go;padayoḥ - of the lotus feet;padavīm - to the site;sakhe - O my dear friend;te - Your.
Этот стих (Бхаг., 10.29.35) произносят гопи, которых лунной ночью привлекли звуки флейты Кришны. Все они, как безумные, примчались к Кришне, но Кришна, чтобы усилить их экстатическую любовь, стал читать им нравоучения и призывать вернуться домой. Однако гопи пропустили мимо ушей все эти поучения. Они хотели поцелуев Кришны, так как их сердца пылали огнем желания танцевать с Ним.