hitvā dūre pathi dhava-taror antikaṁ dharma-setor
bhaṅgodagrā guru-śikhariṇaṁ raṁhasā laṅghayantī
lebhe kṛṣṇārṇava nava-rasā rādhikā-vāhinī tvāṁ
vāg-vīcībhiḥ kim iva vimukhī-bhāvam asyās tanoṣi

hitvā - giving up;dūre - far away;pathi - on the road;dhava-taroḥ - of the tree of the husband;antikam - the vicinity;dharma-setoḥ - the bridge of religion;bhaṅga-udagrā - being strong enough for breaking;guru-śikhariṇam - the hill of the superior relatives;raṁhasā - with great force;laṅghayantī - crossing over;lebhe - has obtained;kṛṣṇa-arnava - O ocean of Kṛṣṇa;nava-rasā - being influenced by new ecstatic love;rādhikā - Śrīmatī Rādhārāṇī;vāhinī - like a river;tvām - You;vāk-vīcibhiḥ - only by the waves of words;kim - how;iva - like this;vimukhī-bhāvam - indifference;asyāḥ - toward Her;tanoṣi - You are spreading.


Текст

„О Господь Кришна, Ты подобен океану. Река по имени Шримати Радхарани проделала долгий путь, прежде чем достигла Тебя. Она оставила позади дерево Своего мужа, снесла на Своем пути мост общественных условностей и проложила Себе дорогу сквозь холмы Своих старших родственников. Примчавшись сюда, подгоняемая неувядающим чувством любви к Тебе, река эта влилась в Тебя, но теперь Ты пытаешься повернуть Ее вспять волнами холодных слов. Пристало ли Тебе поступать так?“

Комментарий

Этот стих из «Видагдха-Мадхавы» (3.9) произносит Паурнамаси, обращаясь к Господу Кришне.