चोद्यमाना सुरैरेवं मत्वा वितथमात्मजम् ।
व्यसृजन् मरुतोऽबिभ्रन् दत्तोऽयं वितथेऽन्वये ॥३९॥

codyamānā surair evaḿ

matvā vitatham ātmajam

vyasṛjan maruto 'bibhran

datto 'yaḿ vitathe 'nvaye

codyamānā — aunque Mamatā fue animada (a mantener al niño); suraiḥ — por los semidioses; evam — de este modo; matvā — considerando; vitatham — sin sentido; ātmajam — a su propio hijo; vyasṛjat — rechazó; marutaḥ — los semidioses Maruts; abibhran — mantuvieron (al niño); dattaḥ — el mismo niño le fue dado; ayam — ese; vitathe — estaba contrariada; anvaye — cuando la dinastía de Mahārāja Bharata.


Texto

Aunque los semidioses la animaron a que cuidase del niño, Mamata lo consideró un hijo inútil por su nacimiento ilegítimo, de modo que lo abandonó. Fue así como los semidioses Maruts se encargaron del niño, y, cuando Maharaja Bharata se encontraba contrariado porque no tenía descendencia, se lo entregaron como hijo.

Significado

De este verso se desprende que quienes son rechazados en el sistema planetario superior reciben la oportunidad de nacer en las familias más elevadas del planeta Tierra.

Así terminan los significados de Bhaktivedanta del Capítulo Vigésimo del Canto Noveno del , titulado «La dinastía de Puru».