ततो गृहीत्वामृतभाजनं हरि
र्बभाष ईषत्स्मितशोभया गिरा ।
यद्यभ्युपेतं क्व च साध्वसाधु वा
कृतं मया वो विभजे सुधामिमाम् ॥१२॥

tato gṛhītvāmṛta-bhājanaḿ harir

babhāṣa īṣat-smita-śobhayā girā

yady abhyupetaḿ kva ca sādhv asādhu vā

kṛtaḿ mayā vo vibhaje sudhām imām

tataḥ — a continuación; gṛhītvā — adueñándose de; amṛta-bhājanam — la vasija llena de néctar; hariḥ — la Suprema Personalidad de Dios, Hari, en la forma de Mohinī; babhāṣa — habló; īṣat — ligeramente; smita-śobhayā girā — con sonriente belleza y palabras; yadi — si; abhyupetam — prometido que se aceptará; kva ca — lo que sea; sādhu asādhu vā — sea honesto o deshonesto; kṛtam mayā — hecho por Mí; vaḥ — a vosotros; vibhaje — os daré la parte correspondiente; sudhām — néctar; imām — este.


Texto

Cuando tuvo en Sus manos el recipiente de néctar, la Suprema Personalidad de Dios esbozó una sonrisa y, hablando con palabras atractivas, dijo: Mis queridos demonios, puedo asumir la responsabilidad de repartir el néctar entre vosotros, siempre y cuando aceptéis Mi decisión, sea honesta o deshonesta.

Significado

La Suprema Personalidad de Dios no Se rige por las órdenes de nadie. Todo lo que Él hace es absoluto. Los demonios, por supuesto, estaban cubiertos por la potencia ilusoria de la Suprema Personalidad de Dios, de modo que Mohini-murti les hizo prometer que aceptarían todo lo que Ella hiciese.