yasmin vairānubandhena
vyūḍhena vibudhetarāḥ
bahavo lebhire siddhiḿ
yām u haikānta-yoginaḥ
tenāhaḿ nigṛhīto 'smi
bhavatā bhūri-karmaṇā
baddhaś ca vāruṇaiḥ pāśair
nātivrīḍe na ca vyathe
yasmin — a Ti; vaira-anubandhena — tratando constantemente como enemigo; vyūḍhena — firmemente establecidos en esa inteligencia; vibudha-itarāḥ — los demonios (los que no son semidioses); bahavaḥ — muchos de ellos; lebhire — alcanzaron; siddhim — perfección; yām — la cual; u ha — es bien conocida; ekānta-yoginaḥ — igual a los mayores logros de los grandes yogīs místicos; tena — por lo tanto; aham — yo; nigṛhītaḥ asmi — aunque estoy siendo castigado; bhavatā — por Tu Señoría; bhūri-karmaṇā — que puedes hacer muchas cosas maravillosas; baddhaḥ ca — me encuentro apresado y atado; vāruṇaiḥ pāśaiḥ — con las cuerdas de Varuṇa; na ati-vrīḍe — no me avergüenzo de ello en absoluto; na ca vyathe — ni sufro mucho.
Bali Maharaja reconoció que el Señor era misericordioso, no sólo con él, sino con muchos otros demonios. El Señor Supremo reparte esa misericordia con generosidad, y por ello se dice que es infinitamente misericordioso. Bali Maharaja era, de hecho, un devoto completamente entregado; sin embargo, algunos demonios, que no tenían nada de devotos y que eran verdaderos enemigos del Señor, alcanzaron la misma posición gloriosa que los grandes yogis místicos. Bali Maharaja se daba cuenta de que, detrás de aquel castigo del Señor, tenía que haber algún propósito oculto. Por esa razón, aunque la Suprema Personalidad de Dios le había puesto en una situación muy difícil, no se sentía ni infeliz ni avergonzado.