विप्रलब्धो ददामीति त्वयाहं चाढ्यमानिना ।
तद्व्यलीकफलं भुङ्क्ष्व निरयं कतिचित् समाः ॥३४॥

vipralabdho dadāmīti

tvayāhaḿ cāḍhya-māninā

tad vyalīka-phalaḿ bhuńkṣva

nirayaḿ katicit samāḥ

vipralabdhaáž„ — ahora soy engañado; dadāmi — Te prometo que Te darĂ©; iti — asĂ­; tvayā — por ti; aham — Yo soy; ca — tambiĂ©n; āឍhya-māninā — porque estabas muy orgulloso de tu opulencia; tat — por lo tanto; vyalÄ«ka-phalam — como resultado de engañar; bhuáč…káčŁva — disfruta; nirayam — en la vida infernal; katicit — unos pocos; samāង — años.


Texto

Envanecido de tus posesiones, prometiste que Me darías tierras, pero no has podido cumplir tu palabra. Por haberme hecho una promesa falsa, debes vivir unos años en el infierno.

Significado

El prestigio falso, que nos hace pensar: «Soy muy rico, soy un gran propietario», es otro aspecto de la vida material. Todo pertenece a la Suprema Personalidad de Dios, y nadie mĂĄs es dueño de nada. Ésa es la realidad. ÄȘsavasyam idam sarvam yat kiñca jagatyam jagat. Bali Maharaja era, sin duda alguna, el devoto mĂĄs elevado, aunque el prestigio falso le habĂ­a hecho sostener conceptos errĂłneos. Ahora, por la voluntad suprema del Señor, tenĂ­a que descender a los planetas infernales; sin embargo, como habĂ­a ido allĂ­ por orden de la Suprema Personalidad de Dios, la opulencia de que gozĂł en esos planetas superaba todo lo que pudiera esperarse de la vida en los planetas celestiales. El devoto siempre vive con la Suprema Personalidad de Dios, ocupĂĄndose en Su servicio; por lo tanto, siempre es trascendental a las moradas infernales o celestiales.

Así terminan los significados de Bhaktivedanta del Capítulo Vigésimo Primero del Canto Octavo del , titulado «El Señor arresta a Bali Maharaja».