श्रीवैतालिका ऊचुः
सभासु सत्रेषु तवामलं यशो
गीत्वा सपर्यां महतीं लभामहे ।
यस्तामनैषीद् वशमेष दुर्जनो
द्विष्ट्या हतस्ते भगवन्यथामयः ॥५४॥

śrī-vaitālikā ūcuḥ

sabhāsu satreṣu tavāmalaḿ yaśo

gītvā saparyāḿ mahatīḿ labhāmahe

yas tām anaiṣīd vaśam eṣa durjano

dviṣṭyā hatas te bhagavan yathāmayaḥ

śrī-vaitālikāḥ ūcuḥ — los habitantes de Vaitālika-loka dijeron; sabhāsu — en grandes asambleas; satreṣu — en recintos de sacrificio; tava — Tuya; amalam — sin mancha alguna de contaminación material; yaśaḥ — reputación; gītvā — cantar; saparyām — posición respetuosa; mahatīm — grande; labhāmahe — obtuvimos; yaḥ — aquel que; tām — ésa (posición respetable); anaiṣīt — sometidos a; vaśam — su control; eṣaḥ — esa; durjanaḥ — persona malvada; dviṣṭyā — por gran fortuna; hataḥ — matada; te — por Ti; bhagavan — ¡oh, Señor!; yathā — igual que; āmayaḥ — una enfermedad.


Texto

Los habitantes de Vaitalika-loka dijeron: Querido Señor, nosotros cantábamos Tus glorias inmaculadas en grandes asambleas y sacrificios, de modo que estábamos acostumbrados a recibir el respeto de todos. Sin embargo, ese demonio usurpó nuestra posición. Ahora nos has hecho muy afortunados, pues, del mismo modo que se cura una enfermedad crónica, has matado a ese gran demonio.

Significado