तं श्येनवेगं शतचन्द्रवर्त्मभि
श्चरन्तमच्छिद्रमुपर्यधो हरिः ।
कृत्वाट्टहासं खरमुत्स्वनोल्बणं
निमीलिताक्षं जगृहे महाजवः ॥२८॥

taḿ śyena-vegaḿ śata-candra-vartmabhiś

carantam acchidram upary-adho hariḥ

kṛtvāṭṭa-hāsaḿ kharam utsvanolbaṇaḿ

nimīlitākṣaḿ jagṛhe mahā-javaḥ

tam — a él (a Hiraṇyakaśipu); śyena-vegam — con la velocidad de un halcón; śata- candra-vartmabhiḥ — con las maniobras de su espada y su escudo, marcado con cien lunas; carantam — moviéndose; acchidram — sin ningún punto débil; upari- adhaḥ — arriba y abajo; hariḥ — la Suprema Personalidad de Dios; kṛtvā — haciendo; aṭṭa-hāsam — risa en voz alta; kharam — muy estridente; utsvana-ulbaṇam — muy aterradora debido a su gran sonido; nimīlita — cerrados; akṣam — ojos; jagṛhe — atrapó; mahā-javaḥ — el muy poderoso Señor.


Texto

Con una carcajada estridente y ruidosa, la Suprema Personalidad de Dios, Narayana, que es increíblemente fuerte y poderoso, atrapó a Hiranyakasipu, que se cubría con la espada y el escudo sin dejar el menor resquicio. Hiranyakasipu, con los ojos cerrados por el temor que le producía la risa de Nrsimhadeva, se movía por el cielo y por la tierra con la rapidez de un halcón.

Significado