na vayaḿ nara-deva pramattā bhavan-niyamānupathāḥ sādhv eva vahāmaḥ ayam adhunaiva niyukto 'pi na drutaḿ vrajati nānena saha voḍhum u ha vayaḿ pārayāma iti
na — no; vayam — nosotros; nara-deva — ¡oh, señor entre los seres humanos! (al rey se le considera el representante de deva, la Suprema Personalidad de Dios); pramattāḥ — negligentes con nuestros deberes; bhavat-niyama-anupathāḥ — que siempre somos obedientes a tu orden; sādhu — adecuadamente; eva — ciertamente; vahāmaḥ — estamos llevando; ayam — este hombre; adhunā — hace poco; eva — en verdad; niyuktaḥ — ocupado en trabajar con nosotros; api — aunque; na — no; drutam — muy rápido; vrajati — trabaja; na — no; anena — él; saha — con; voḍhum — para llevar; u ha — ¡oh!; vayam — nosotros; pārayāmaḥ — podemos; iti — así.
Jada Bharata, además de ser un brahmana de casta elevada, era también un gran devoto, mientras que los otros porteadores del palanquín eran sudras. Los sudras no son compasivos con los demás seres vivos, pero un vaisnava no puede actuar como un sudra. Siempre que se combinen un sudra y un brahmana, es seguro que en la puesta en práctica de los deberes habrá desequilibrio. Los sudras caminaban con el palanquín sin preocuparse en lo más mínimo por no pisar las hormigas, pero Jada Bharata no podía actuar como un sudra. De ahí surgió el problema.