आसन्नशौण्डीरमपेतसाध्वसं
कृतप्रतीकारमहार्यविक्रमम् ।
विलक्ष्य दैत्यं भगवान्सहस्रणी
र्जगाद नारायणमादिसूकरम् ॥२१॥

āsanna-śauṇḍīram apeta-sādhvasaḿ

kṛta-pratīkāram ahārya-vikramam

vilakṣya daityaḿ bhagavān sahasra-ṇīr

jagāda nārāyaṇam ādi-sūkaram

āsanna — conseguido; śauṇḍīram — poder; apeta — desprovisto de; sādhvasam — miedo; kṛta — haciendo; pratīkāram — oposición; ahārya — al que no es posible hacer frente; vikramam — teniendo poder; vilakṣya — habiendo visto; daityam — al demonio; bhagavān — el adorable Brahmā; sahasra-nīḥ — dirigente de cientos de sabios; jagāda — se dirigió; nārāyaṇam — a Śrī Nārāyaṇa; ādi — el original; sūkaram — teniendo la forma de un jabalí.


Texto

Tras llegar al lugar del combate, Brahma, el dirigente de miles de sabios y trascendentalistas, vio al demonio, que había conseguido un poder sin precedentes, tan grande que nadie podía luchar contra él. Brahma se dirigió entonces a Narayana, que por primera vez adoptaba la forma de un jabalí.

Significado