मैत्रेय उवाच
तदेवमाकर्ण्य जलेशभाषितं
महामनास्तद्विगणय्य दुर्मदः ।
हरेर्विदित्वा गतिमङ्ग नारदाद्र
सातलं निर्विविशे त्वरान्वितः ॥१॥

maitreya uvāca

tad evam ākarṇya jaleśa-bhāṣitaḿ

mahā-manās tad vigaṇayya durmadaḥ

harer viditvā gatim ańga nāradād

rasātalaḿ nirviviśe tvarānvitaḥ

maitreyaḥ — el gran sabio Maitreya; uvāca — dijo; tat — aquél; evam — así; ākarṇya — oyendo; jala-īśa — del controlador del agua, Varuṇa; bhāṣitam — palabras; mahā-manāḥ — orgulloso; tat — aquellas palabras; vigaṇayya — sin haberles prestado mucha atención; durmadaḥ — vanidoso; hareḥ — de la Suprema Personalidad de Dios; viditvā — habiéndose informado; gatim — del paradero; aṅga — ¡oh, querido Vidura!; nāradāt — de Nārada; rasātalam — a las profundidades del océano; nirviviśe — entró; tvarā-anvitaḥ — a gran velocidad.


Texto

Maitreya continuó: El orgulloso y falsamente glorioso daitya prestó poca atención a las palabras de Varuna. ¡Oh, querido Vidura!; al informarle Narada del paradero de la Suprema Personalidad de Dios, marchó apresuradamente hacia las profundidades del océano.

Significado

Los materialistas pendencieros no temen siquier luchar con su enemigo más poderoso, la Personalidad de Dios. El demonio se animó mucho al informarle Varuna de que había un luchador que podía verdaderamente batirse con él, y, solamente para luchar con Él, buscó con gran entusiasmo a la Suprema Personalidad de Dios, a pesar de que Varuna había pronosticado que por batirse con Visnu se convertiría en presa de perros, chacales y buitres. Como las personas demoníacas son poco inteligentes, se atreven a luchar con Visnu, a quien se conoce como Ajita, aquel que nunca ha sido derrotado.