balād akṣṇor lakṣmīḥ kavalayati navyaḿ kuvalayaḿ
mukhollāsaḥ phullaḿ kamala-vanam ullańghayati ca
daśāḿ kaṣṭām aṣṭāpadam api nayaty āńgika-rucir
vicitraḿ rādhāyāḥ kim api kila rūpaḿ vilasati
balāt — por la fuerza; akṣṇoḥ — de los dos ojos; lakṣmīḥ — la belleza; kavalayati — devora; navyam — recién despierta; kuvalayam — a la flor de loto; mukha-ullāsaḥ — la belleza del rostro; phullam — que han dado fruto; kamala-vanam — a un bosque de flores de loto; ullaṅghayati — supera; ca — también; daśām — a una situación; kaṣṭām — dolorosa; aṣṭā-padam — al oro; api — incluso; nayati — lleva; āṅgika-ruciḥ — el lustre del cuerpo; vicitram — maravillosa; rādhāyāḥ — de Śrīmatī Rādhārāṇī; kim api — alguna; kila — ciertamente; rūpam — la belleza; vilasati — manifiesta.
SIGNIFICADO: Este verso pertenece al Vidagdha-madhava (1.32). Paurnamasi es quien habla.