sakheti matvā prasabhaḿ yad uktaḿ
he kṛṣṇa he yādava he sakheti
ajānatā mahimānaḿ tavedaḿ
mayā pramādāt praṇayena vāpi
yac cāvahāsārtham asat-kṛto 'si
vihāra-śayyāsana-bhojaneṣu
eko 'tha vāpy acyuta tat-samakṣaḿ
tat kṣāmaye tvām aham aprameyam
sakhÄ â€” amigo; iti — asà pues; matvÄ â€” pensando; prasabham — por la fuerza; yat — lo que; uktam — fue dicho; he kṛṣṇa — ¡oh, Kṛṣṇa!; he yÄdava — ¡oh, descendiente de Yadu!; he sakhÄ â€” ¡oh, mi querido amigo!; iti — asà pues; ajÄnatÄ â€” sin saber; mahimÄnam — grandeza; tava — Tuya; idam — esto; mayÄ â€” por mÃ; pramÄdÄt — por ignorancia; praṇayena — por afecto; vÄ â€” o; api — ciertamente; yat — todo lo que; ca — y; avahÄsa-artham — por hacer una broma; asat-ká¹›taḥ — insultado; asi — Tú eres; vihÄra — mientras disfrutábamos; Å›ayyÄ-Äsana — sentados o acostados en la cama; bhojaneá¹£u — mientras comÃamos juntos; ekaḥ — solo; atha vÄ â€” o; api — ciertamente; acyuta — ¡oh, mi querido Kṛṣṇa!; tat-samaká¹£am — en presencia de otros; tat — todos ésos; ká¹£Ämaye — pido perdón; tvÄm — a Ti; aham — yo; aprameyam — que eres ilimitado.
SIGNIFICADO: Esta cita pertenece a la Bhagavad-gita (11.41-42). En este verso, Arjuna se dirige a Krsna, que está manifestando Su forma universal en el campo de batalla de Kuruksetra.