अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रं
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥१९॥

anādi-madhyāntam ananta-vīryam

ananta-bāhuḿ śaśi-sūrya-netram

paśyāmi tvāḿ dīpta-hutāśa-vaktraḿ

sva-tejasā viśvam idaḿ tapantam

anādi — sin principio; madhya — sin medio; antam — sin fin; ananta — ilimitado; vīryam — glorias; ananta — ilimitados; bāhum — brazos; śaśi — la Luna; sūrya — el Sol; netram — ojos; paśyāmi — veo; tvām — Tú; dīpta — ardiente; hutāśa-vaktram — fuego que Te sale de la boca; sva-tejasā — por Tu resplandor; viśvam — el universo; idam — este; tapantam — calentando.


Texto

Tú no tienes origen, intermedio ni fin. Tu gloria es ilimitada. Tú tienes innumerables brazos, y el Sol y la Luna son Tus ojos. Te veo con un fuego ardiente que Te sale de la boca, quemando todo este universo con Tu propio resplandor.

Significado

El alcance de las seis opulencias de la Suprema Personalidad de Dios no tiene límite. Aquí y en muchos otros lugares ocurre una repetición, pero, según las Escrituras, la repetición de las glorias de Krsna no es una debilidad literaria. Se dice que en un momento de confusión, de asombro o de gran éxtasis, se repiten las mismas cosas una y otra vez. Eso no es un defecto.