sañjaya uvāca
etac chrutvā vacanaḿ keśavasya
kṛtāñjalir vepamānaḥ kirītī
namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaḿ
sa-gadgadaḿ bhīta-bhītaḥ praṇamya
sañjayaḥ uvāca — Sañjaya said; etat — thus; śrutvā — hearing; vacanam — the speech; keśavasya — of Kṛṣṇa; kṛta- añjaliḥ — with folded hands; vepamānaḥ — trembling; kirītī — Arjuna; namaskṛtvā — offering obeisances; bhūyaḥ — again; eva — also; āha — said; kṛṣṇam — unto Kṛṣṇa; sa- gadgadam — with a faltering voice; bhīta- bhītaḥ — fearful; praṇamya — offering obeisances.
As we have already explained, because of the situation created by the universal form of the Supreme Personality of Godhead, Arjuna became bewildered in wonder; thus he began to offer his respectful obeisances to Krishna again and again, and with faltering voice he began to pray, not as a friend, but as a devotee in wonder.