śrī-munaya ūcuḥ
yan-māyayā tattva-vid-uttamā vayaḿ
vimohitā viśva-sṛjām adhīśvarāḥ
yad īśitavyāyati gūḍha īhayā
aho vicitram bhagavad-viceṣṭitam
śrī-munayaḥ ūcuḥ — the great sages said; yat — whose; māyayā — by the power of illusion; tattva — of the truth; vit — knowers; uttamāḥ — best; vayam — we; vimohitāḥ — confused; viśva — of the universe; sṛjām — of creators; adhīśvaraḥ — chief; yat — the fact that; īśitavyāyati — (the Supreme Lord) pretends to be subject to higher control; gūḍhaḥ — hidden; īhayā — by His activities; aho — ah; vicitram — amazing; bhagavat — of the Supreme Lord; viceṣṭitam — the activity.
Мудрецы решили, что слова Господа непостижимы (дуранвайам). В этом стихе они объясняют почему. Когда Он подчиняется Своим собственным слугам, Его слова и поступки вводят в заблуждение даже самых великих знатоков писаний.