brāhmaṇātikrame doṣo
dvādaśyāḿ yad apāraṇe
yat kṛtvā sādhu me bhūyād
adharmo vā na māḿ spṛśet
ambhasā kevalenātha
kariṣye vrata-pāraṇam
āhur ab-bhakṣaṇaḿ viprā
hy aśitaḿ nāśitaḿ ca tat
brāhmaṇa-atikrame — en pasar por alto las reglas del respeto a los brāhmaṇas; doṣaḥ — hay una falta; dvādaśyām — en el día de dvādaśī; yat — puesto que; apāraṇe — en no romper el ayuno a su debido tiempo; yat kṛtvā — después de realizar esa acción; sādhu — lo que es auspicioso; me — a mí; bhūyāt — que se vuelva; adharmaḥ — lo que es irreligioso; vā — o; na — no; mām — a mí; spṛśet — pueda tocar; ambhasā — por agua; kevalena — solamente; atha — por lo tanto; kariṣye — observaré; vrata-pāraṇam — el final del voto; āhuḥ — dijo; ap-bhakṣaṇam — beber agua; viprāḥ — ¡oh, brāhmaṇas!; hi — en verdad; aśitam — comer; na aśitam ca — así como no comer; tat — ese acto.
Maharaja Ambarisa, ante la duda, consultó con los brahmanas si debía de romper el ayuno o esperar a Durvasa Muni; pero los brahmanas, aparentemente, no supieron darle una respuesta definitiva. El vaisnava, sin embargo, es la persona más inteligente, de modo que el propio Maharaja Ambarisa decidió ante todos los brahmanas que bebería un poco de agua. Este gesto, al mismo tiempo que rompería claramente el ayuno, no iría en contra de las leyes de la hospitalidad debida a los brahmanas. Un mandamiento védico declara que beber agua puede considerarse comer o, también, no comer: apo 'snati tan naivasitam naivanasitam. En nuestra experiencia práctica, a veces hemos visto a líderes políticos que, practicando satyagraha, no comían pero bebían agua. Maharaja Ambarisa, considerando que beber agua no es comer, decidió actuar de ese modo.