अन्वमोदन्त तद्विश्वेदेवाः पितर एव च ।
शैब्या गर्भमधात् काले कुमारं सुषुवे शुभम् ।
स विदर्भ इति प्रोक्त उपयेमे स्नुषां सतीम् ॥३८॥

anvamodanta tad viśve-

devāḥ pitara eva ca

śaibyā garbham adhāt kāle

kumāraḿ suṣuve śubham

sa vidarbha iti prokta

upayeme snuṣāḿ satīm

anvamodanta — aceptada; tat — esa afirmación que predecía el nacimiento de un hijo; viśvedevāḥ — los semidioses viśvedevas; pitaraḥ — los pitās, los antepasados; eva — en verdad; ca — también; śaibyā — la esposa de Jyāmagha; garbham — embarazo; adhāt — concibió; kāle — a su debido tiempo; kumāram — un hijo; suṣuve — dio a luz; śubham — muy auspicioso; saḥ — aquel hijo; vidarbhaḥ — Vidarbha; iti — así; proktaḥ — era bien sabido; upayeme — se casó más tarde; snuṣām — que había sido aceptada como nuera; satīm — muchacha muy casta.


Texto

Hacía muchísimo tiempo, Jyamagha había adorado a los semidioses y a los pitas, por lo cual se sentían muy complacidos con él. Ahora, por su misericordia, las palabras de Jyamagha se volvieron ciertas. Aunque Saibya era estéril, por la gracia de los semidioses quedó embarazada, y, a su debido tiempo, fue madre de un niño que se llamó Vidarbha. Como antes del nacimiento de aquel hijo habían aceptado a la muchacha como nuera, Vidarbha, cuando creció, se casó con ella.

Significado

Así terminan los significados de Bhaktivedanta del Capítulo Vigésimo Tercero del Canto Noveno del , titulado «Dinastías de los hijos de Yayati».