अथाहमप्यात्मरिपोस्तवान्तिकं
दैवेन नीतः प्रसभं त्याजितश्रीः ।
इदं कृतान्तान्तिकवर्ति जीवितं
ययाध्रुवं स्तब्धमतिर्न बुध्यते ॥११॥

athāham apy ātma-ripos tavāntikaḿ

daivena nītaḥ prasabhaḿ tyājita-śrīḥ

idaḿ kṛtāntāntika-varti jīvitaḿ

yayādhruvaḿ stabdha-matir na budhyate

atha — por lo tanto; aham — yo; api — también; ātma-ripoḥ — que eres el enemigo tradicional de la familia; tava — de Tu Gracia; antikam — al refugio; daivena — por la providencia; nītaḥ — traído; prasabham — a la fuerza; tyājita — privado de; śrīḥ — toda opulencia; idam — esta filosofía de la vida; kṛta-anta-antika-varti — siempre con la posibilidad de morir; jīvitam — la duración de la vida; yayā — con esa opulencia material; adhruvam — como temporal; stabdha-matiḥ — esa persona sin inteligencia; na budhyate — no puede entender.


Texto

Si he sido forzado a humillarme a Tus pies de loto y me he visto privado de todas mis riquezas, se lo debo únicamente a la providencia. Las opulencias temporales crean una ilusión que impide a la gente entender que esta vida es temporal, a pesar de que viven en el plano de las condiciones materiales y están siempre expuestos a una muerte imprevista. Si me he salvado de ese condicionamiento, se lo debo únicamente a la providencia.

Significado

Bali Maharaja sabía apreciar los actos de la Suprema Personalidad de Dios, aunque en las familias demoníacas todos consideraban a Visnu su enemigo eterno. Él y Prahlada Maharaja fueron las únicas excepciones a esa tradición. Según hemos visto, Bali Maharaja entendía que el Señor Visnu no era el enemigo de su familia, sino su mejor amigo; se ha indicado también el principio en que se fundaba esa amistad. Yasyaham anugrhnami harisye tad-dhanam sanaih: El Señor favorece de modo especial a Su devoto quitándole todas las opulencias materiales. Bali Maharaja sabía apreciar esa forma de actuar del Señor. Por eso dijo: daivena nitah prasabham tyajita-srih: «Tú me has puesto en estas circunstancias para elevarme al auspicioso plano de la vida eterna».

En realidad, todos deberíamos temer los mal llamados sociedad, amistad y amor por los que trabajamos arduamente día y noche. Con las palabras janad bhitah, Bali Maharaja nos indica que todo devoto consciente de Krsna debe temer a los hombres comunes empeñados en la búsqueda de prosperidad material. Esos hombres, a quienes se califica de pramatta, locos que van detrás de un fuego fatuo, no saben que, después de una ardua lucha por la supervivencia, tendrán que cambiar de cuerpo sin conocer absolutamente nada acerca de su próximo nacimiento. Aquellos que están bien establecidos en la filosofía consciente de Krsna, de forma que comprenden el objetivo de la vida, nunca vuelven a las actividades perrunas de los materialistas. Pero si un devoto sincero llega a caer alguna vez, el Señor le corrige y le protege, impidiendo que se deslice hacia la región más oscura de la vida infernal.

adanta-gobhir visatam tamisram
punah punas carvita-carvananam

7.530)

El modo de vida materialista consiste simplemente en continuar masticando algo que ya se ha masticado. Nada se logra con esa clase de vida, pero a la gente les encanta, porque no pueden controlar sus sentidos. Nunam pramattah kurute vikarma. Esa falta de control de los sentidos les lleva a ocuparse por entero en actividades pecaminosas, con las que obtienen un cuerpo lleno de sufrimiento. Bali Maharaja agradeció al Señor que le hubiera salvado de esa vida de confusión e ignorancia, y reconoció que su inteligencia había estado anquilosada. Stabdha-matir na budhayte. No había sabido comprender que la Suprema Personalidad de Dios favorece a Sus devotos obligándoles a poner fin a sus actividades materialistas.