जह्यासुरं भावमिमं त्वमात्मनः
समं मनो धत्स्व न सन्ति विद्विषः ।
ऋतेऽजितादात्मन उत्पथे स्थितात्
त्तद्धि ह्यनन्तस्य महत् समर्हणम् ॥९॥

jahy āsuraḿ bhāvam imaḿ tvam ātmanaḥ

samaḿ mano dhatsva na santi vidviṣaḥ

ṛte 'jitād ātmana utpathe sthitāt

tad dhi hy anantasya mahat samarhaṇam

jahi — abandona; āsuram — demoníaca; bhāvam — tendencia; imam — esta; tvam — tú (mi querido padre); ātmanaḥ — de ti mismo; samam — ecuánime; manaḥ — la mente; dhatsva — haz; na — no; santi — hay; vidviṣaḥ — enemigos; ṛte — excepto; ajitāt — sin control; ātmanaḥ — la mente; utpathe — en la equivocada senda de las tendencias indeseables; sthitāt — situada; tat hi — esa (mentalidad); hi — en verdad; anantasya — del Señor ilimitado; mahat — el mejor; samarhaṇam — método de adoración.


Texto

Prahlada Maharaja continuó: Mi querido padre, por favor, abandona tu mentalidad demoníaca. Deja de hacer diferencias entre amigos y enemigos en tu corazón; ten una mente ecuánime con todos. En este mundo, el único enemigo es la mente cuando está desviada y fuera de control. Cuando vemos a todos los seres en un plano de igualdad, llegamos al nivel de adorar al Señor perfectamente.

Significado

Mientras no podamos fijar la mente en los pies de loto del Señor, nos será imposible controlarla. En la Bhagavad-gita (6.34), Arjuna dice:

cañcalam hi manah krsna
pramathi balavad drdham
tasyaham nigraham manye
vayor iva suduskaram

«Pues la mente es inquieta, turbulenta, obstinada y muy fuerte, ¡oh, Krsna!, y someterla me parece más difícil que dominar el viento». El único proceso genuino para controlar la mente es fijarla en el servicio del Señor. Siguiendo los dictados de la mente, nos creamos amigos y enemigos; pero en realidad no hay amigos ni enemigos. Panditah sama-darsinah. Samah sarvesu bhutesu mad-bhaktim labhate param. Entender esto es el requisito previo que hay que satisfacer para entrar en el reino del servicio devocional.