अग्न्यर्थमेव शरणमुटजं वाद्रिकन्दरम् ।
श्रयेत हिमवाय्वग्निवर्षार्कातपषाट् स्वयम् ॥२०॥

agny-artham eva śaraṇam

uṭajaḿ vādri-kandaram

śrayeta hima-vāyv-agni-

varṣārkātapa-ṣāṭ svayam

agni — el fuego; artham — para proteger; eva — solamente; śaraṇam — una choza; uṭa-jam — hecha de hierba; vā — o; adri-kandaram — una cueva en la montaña; śrayeta — el vānaprastha debe refugiarse en; hima — nieve; vāyu — viento; agni — fuego; varṣa — lluvia; arka — del Sol; ātapa — los rayos; ṣāṭ — soportar; svayam — personalmente.


Texto

El vanaprastha debe preparar una choza de paja o refugiarse en una cueva de la montaña, con el único fin de proteger el fuego sagrado; en cuanto a él, debe acostumbrarse a soportar la nieve, el viento, el fuego, la lluvia y los rayos del Sol.

Significado