ततः काव्यादिभिः सार्धं मुनिभिः कमलासनः ।
दैत्यानां दानवानां च प्रह्रादमकरोत् पतिम् ॥३३॥

tataḥ kāvyādibhiḥ sārdhaḿ

munibhiḥ kamalāsanaḥ

daityānāḿ dānavānāḿ ca

prahrādam akarot patim

tataḥ — a continuación; kāvya-ādibhiḥ — con Śukrācārya y otros; sārdham — y con; munibhiḥ — grandes personas santas; kamala-āsanaḥ — el Señor Brahmā; daityānām — de todos los demonios; dānavānām — de todos los gigantes; ca — y; prahrādam — a Prahlāda Mahārāja; akarot — hizo; patim — señor o rey.


Texto

A continuación, asistido por Sukracarya y otros grandes santos, el Señor Brahma, el que se sienta en la flor de loto, coronó a Prahlada como rey de todos los demonios y gigantes del universo.

Significado

Por la gracia del Señor Nrsimhadeva, Prahlada Maharaja se convirtió en un rey todavía más poderoso que su padre, Hiranyakasipu. El Señor Brahma procedió a su coronación en presencia de otros semidioses y personas santas.