sa ca prākṛtair dvipada-paśubhir unmatta-jaḍa-badhira-mūkety abhibhāṣyamāṇo yadā tad-anurūpāṇi prabhāṣate karmāṇi ca kāryamāṇaḥ parecchayā karoti viṣṭito vetanato vā yācñayā yadṛcchayā vopasāditam alpaḿ bahu mṛṣṭaḿ kadannaḿ vābhyavaharati paraḿ nendriya-prīti-nimittam nitya-nivṛtta-nimitta-sva-siddha-viśuddhānubhavānanda-svātma-lābhādhigamaḥ sukha-duḥkhayor dvandva-nimittayor asambhāvita-dehābhimānaḥ śītoṣṇa-vāta-varṣeṣu vṛṣa ivānāvṛtāńgaḥ pīnaḥ saḿhananāńgaḥ sthaṇḍila-saḿveśanānunmardanāmajjana-rajasā mahāmaṇir ivānabhivyakta-brahma-varcasaḥ kupaṭāvṛta-kaṭir upavītenoru-maṣiṇā dvijātir iti brahma-bandhur iti saḿjñayātaj-jñajanāvamato vicacāra
saḥ ca — él también; prākṛtaiḥ — por personas comunes que no tienen acceso al conocimiento espiritual; dvi-pada-paśubhiḥ — que no son más que animales de dos piernas; unmatta — loco; jaḍa — tonto; badhira — sordo; mūka — mudo; iti — así; abhibhāṣyamāṇaḥ — llamado; yadā — cuando; tat-anurūpāṇi — palabras adecuadas para responder a las de ellos; prabhāṣate — solía hablar; karmāṇi — actividades; ca — también; kāryamāṇaḥ — inducido a realizar; para-icchayā — por orden de otros; karoti — solía actuar; viṣṭitaḥ — por la fuerza; vetanataḥ — o por algún pago; vā — ya fuera; yācñayā — por mendigar; yadṛcchayā — sin mayor esfuerzo; vā — o; upasāditam — obtenido; alpam — una cantidad muy pequeña; bahu — una gran cantidad; mṛṣṭam — muy sabrosos; kat-annam — alimentos rancios y desabridos; vā — o; abhyavaharati — solía comer; param — solamente; na — no; indriya-prīti-nimittam — para satisfacción de los sentidos; nitya — eternamente; nivṛtta — detuvo; nimitta — actividad fruitiva; sva-siddha — por plenitud del ser; viśuddha — trascendental; anubhava-ānanda — percepción bienaventurada; sva- ātma-lābha-adhigamaḥ — que ha obtenido conocimiento del ser; sukha- duḥkhayoḥ — en la felicidad y la aflicción; dvandva-nimittayoḥ — en las causas de dualidad; asambhāvita-deha-abhimānaḥ — no identificado con el cuerpo; śīta — en el invierno; uṣṇa — en el verano; vāta — en el viento; varṣeṣu — en la lluvia; vṛṣaḥ — un toro; iva — como; anāvṛta-aṅgaḥ — cuerpo descubierto; pīnaḥ — muy fuerte; saṁhanana-aṅgaḥ — cuyos miembros eran firmes; sthaṇḍila-saṁveśana — de acostarse en el suelo; anunmardana — sin ningún masaje; amajjana — sin bañarse; rajasā — por el polvo; mahā-maṇiḥ — gema muy valiosa; iva — como; anabhivyakta — no manifiesto; brahma-varcasaḥ — esplendor espiritual; ku-paṭa-āvṛta — cubiertos con unos sucios andrajos; kaṭiḥ — cuyos costados; upavītena — con un cordón sagrado; uru-maṣiṇā — muy ennegrecido por la suciedad; dvi- jātiḥ — nacido en familia brāhmaṇa; iti — así (diciendo con desprecio); brahma- bandhuḥ — amigo de un brāhmaṇa; iti — así; saṁjñayā — con esos insultos; a-tat- jña-jana — por personas que no conocían su verdadera posición; avamataḥ — sin ser respetado; vicacāra — vagaba.
En una canción, Srila Narottama dasa Thakura dice: deha- smrti nahi yara, samsara-bandhana kahaṅ tara. Una persona que no se interesa en el sustento del cuerpo, o que no se preocupa de cuidarlo y está satisfecha en toda circunstancia, tiene que ser, o un loco, o un alma liberada. En su vida como Jada Bharata, Bharata Maharaja en realidad estaba completamente liberado de las dualidades materiales. Era un paramahamsa, y por lo tanto no le preocupaba la comodidad del cuerpo.