आसादितहविषि बर्हिषि दूषिते मयोपालब्धो भीतभीतः सपद्युपरतरास
ऋषिकुमारवदवहितकरणकलाप आस्ते ॥२२॥

āsādita-haviṣi barhiṣi dūṣite mayopālabdho bhīta-bhītaḥ sapady uparata-rāsa ṛṣi-kumāravad avahita-karaṇa-kalāpa āste

āsādita — dispuesto; haviṣi — todo lo que se iba a ofrecer en el sacrificio; barhiṣi — sobre la hierba kuśa; dūṣite — cuando contaminaba; mayā upalabdhaḥ — reñido por mí; bhīta-bhītaḥ — con mucho temor; sapadi — de inmediato; uparata- rāsaḥ — dejaba de jugar; ṛṣi-kumāravat — como el hijo o discípulo de una persona santa; avahita — reprimidos por completo; karaṇa-kalāpaḥ — todos los sentidos; āste — se sienta.


Texto

Cuando yo disponía sobre la hierba kusa todo lo necesario para el sacrificio, el ciervo, jugando, tocaba la hierba con sus dientes y lo contaminaba todo. Y cuando yo le reñía y le echaba de allí, él se asustaba y se sentaba sin moverse, como haría el hijo de una persona santa. De esa forma, dejaba de jugar.

Significado

Bharata Maharaja pensaba continuamente en las actividades del ciervo, olvidando que al distraerse con semejante meditación estaba acabando con su progreso en el sendero espiritual.