api bata sa vai kṛpaṇa eṇa-bālako mṛta-hariṇī-suto 'ho mamānāryasya śaṭha-kirāta-mater akṛta-sukṛtasya kṛta-visrambha ātma-pratyayena tad avigaṇayan sujana ivāgamiṣyati
api — en verdad; bata — ¡ay de mí!; saḥ — ese cervatillo; vai — ciertamente; kṛpaṇaḥ — afligido; eṇa-bālakaḥ — la cría de ciervo; mṛta-hariṇī-sutaḥ — la cría de la cierva muerta; aho — ¡oh!; mama — de mí; anāryasya — que se comporta de la peor forma; śaṭha — de un engañador; kirāta — o de un aborigen incivilizado; mateḥ — cuya mente es como; akṛta-sukṛtasya — sin actividades piadosas; kṛta- visrambhaḥ — confiar plenamente; ātma-pratyayena — figurándose que soy como él; tat avigaṇayan — sin pensar en todo esto; su-janaḥ iva — como una persona muy caballerosa; agamiṣyati — ¿regresará de nuevo?.
Bharata Maharaja era muy noble y excelso; por eso, cuando el ciervo desaparecía, se consideraba indigno de darle protección. Debido al apego que sentía por él, pensaba que el animal era tan noble y excelso como él mismo. Según la lógica de atmavan manyate jagat, cada cual juzga a los demás en función de su propia posición. Por esa razón, Maharaja Bharata sentía que el ciervo le había abandonado por haber sido negligente, pero que la nobleza de su corazón lo haría regresar.